Οι συννεφούληδες

Το καφάσι της Κατερίνας κατέφθασε...

 Η (μελαχρινή) Κατερίνα, έχουμε δύο στην ομάδα μας, περήφανη, με δυνατή φωνή και έντονα ζωγραφισμένη τη χαρά στο πρόσωπο της, μας παρουσίασε πρώτα το ζιπουνάκι και τα καλτσάκια που φορούσε, όταν ήταν μωρό. "Τώρα έχω μεγαλώσει πολύ, δεν μου κάνουν αυτά. Εγώ είμαι νήπιο τώρα!!!!" είναι τα λόγια που αρκετές φορές επανέλαβε σήμερα η Κατερίνα μας.
 Η Κατερίνα ευχαριστήθηκε όσο κι εμείς την παρουσίαση των προσωπικών της αντικειμένων. Περιμένουμε με ανυπομονησία να δούμε το περιεχόμενο του καφασιού, από την Ειρήνη.

Το καφάσι της Κατερίνας επέστρεψε ....

 Η Κατερίνα σήμερα, περήφανη, μοιράστηκε με χαρά μαζί μας τα προσωπικά της αντικείμενα. Μέσα σε όλα αυτά που μας παρουσίασε ήταν και το αγαπημένο της κουκλάκι "Τσίου" με το οποίο κοιμάται μαζί από μωράκι αλλά και η φιγούρα του Καραγκιόζη, από το θέατρο σκιών που έχει στο σπίτι της.
 Οι φίλοι της παρακολουθούσαν με προσοχή και ήταν γεμάτοι ανυπομονησία για να δουν τα περιεχόμενα του καφασιού αλλά και για να κληρωθεί το όνομα τους, για να μας παρουσιάσουν τα δικά τους κομμάτια από τη ζωή τους. Τα παιδιά από μόνα τους ξεκίνησαν να λένε τι τους άρεσε περισσότερο, να ρωτούν την Κατερίνα λεπτομέρειες για τα αντικείμενα και να την κάνουν να νιώθει όμορφα και να χαμογελά με το ενδιαφέρον τους. 

Ο έπαινος των συμμετεχόντων στη δράση μας

 Μετά τη παρουσίαση των αντικειμένων που φέρνει κάθε μαθητής με το "Καφάσι της Ζωής του" θα του απονέμεται ο παραπάνω έπαινος.
 Ένα απλό χαρτί με χρώματα και γραμματάκια, που δεν γνωρίζουν καν να διαβάσουν τα ίδια αλλά με πολλά περισσότερα οφέλη στη ψυχολογία των μικρών μου φίλων. Ας μην ξεχνιόμαστε...ο στόχος είναι να αντικρίζουμε καθημερινά ΧΑΡΟΥΜΕΝΑ ΜΟΥΤΡΑΚΙΑ!!!

Οι περιπέτειες των τερατο-αριθμών.

Αριθμούς-Τερατάκια τους ονόμασαν τα ίδια τα παιδιά και αυτό με προέτρεψε στο να τους προτείνω να ετοιμάσουμε αυτή τη χρονιά μια σειρά από ιστορίες, τις "Περιπέτειες των τεράτο-αριθμών".

Τις εικόνες τις είχα βρει τυχαία και τις είχα αποθηκεύσει από το διαδίκτυο.

Η δράση μας λοιπόν ξεκίνησε με το Τερατο-μηδέν. Αφού παίξαμε παιχνίδια κατανόησης της ποσότητας του αριθμού και γράψαμε όλοι τον αριθμό στο μαγικό μας πινακάκι, προσπαθήσαμε για πρώτη φορά φέτος, να δημιουργήσουμε μια ιστορία.

Ειρήνη-Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μεγάλο παιδί, που περπατούσε στο δάσος.

Κωνσταντίνα- Eίχε πάει στο δάσος γιατί του άρεσε πολύ.

Κων/νος Β.- Ήθελε να πάει στο δάσος για να δει τους λύκους.

Ράνια- Οι λύκοι ήταν στη φωλιά τους.

Κων/νος Μ.- Το παιδάκι το έλεγαν Κωνσταντίνο.

Κατερίνα Πλ.- Ο Κων/νος πήγε στη φωλιά και είδε ότι είχε μέσα λυκάκια.

Όλγα- Τα λυκάκια μέσα στη φωλιά έπαιζαν με τη μαμά τους.

Αντωνία- Ο Κων/νος τους πρότεινε να πάνε να βρούνε τροφή.

Θοδωρής- Ο Κων/νος με τα λυκάκια έγιναν φίλοι και πήγαν όλοι μαζί στο βουνό.

Νίκος Μπ.- Στο βουνό έψαξαν για τροφή αλλά δεν βρήκαν και κατέβηκαν το δρόμο και βρήκαν κρέας μοσχάρι.

Αλίκη- Τότε εμφανίστηκε μπροστά τους το Τερατο-Μηδέν. Ήταν ένα καλό τερατάκι.

Ματιάνα- Ήθελε και το Τερατο-Μηδέν να καθίσει να φάει μαζί τους.

Αμέλια- Φάγανε όλοι μαζί και παίξανε ένα παιχνίδι.

Μαρία- Έπαιξαν με τα στεφάνια.

Αγγελιάννα- Τα στεφάνια κάποιος τα είχε πετάξει και τα βρήκαν τα λυκάκια και παίζανε.

Ερμάλ- Μετά έπαιξαν μπάλα.

Νικολέτα- Και μετά πήγαν στη φωλιά τους.

Παναγιώτης- Ο Κωνσταντίνος πήγε μαζί τους και κοιμήθηκαν παρέα.

Νικόλας- Όταν ξύπνησαν ήταν μεσημέρι.

Κατερίνα Πρ.- Τότε ο Κωνσταντίνος κατάλαβε ότι έβλεπε ένα όνειρο.

Νίκος Π.- Ο Κωνσταντίνος ξύπνησε, είπε το όνειρο στα λυκάκια και γύρισε σπίτι στη μαμά του.

Σαν επέκταση της όλης δραστηριότητας οι μαθητές σχεδίασαν όλοι από ένα Τερατο-Μηδέν και έγραψαν και τα ονόματα τους.

Αναμείνατε στις οθόνες σας για την ολοκλήρωση των δραστηριοτήτων μας!!!

Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, 4/10/2017

Μιας που η ημέρα ήταν αφιερωμένη στα αγαπημένα μας ζωάκια, διάλεξα ένα βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά, το "Ένα κουτάβι νιώθει μοναξιά". Ο λόγος που επέλεξα το συγκεκριμένο βιβλίο, εκτός του ότι και τα ζωάκια έχουν συναισθήματα και καλό είναι να τα φροντίζουμε και να τα αγαπάμε, είναι τα κλάματα και η δύσκολη περίοδος της προσαρμογής κάποιων προνηπίων μου. Πριν ξεκινήσουμε την ανάγνωση του παραμυθιού αναρωτηθήκαμε για ποιο λόγο το κουταβάκι να νιώθει μοναξιά. Οι απαντήσεις των παιδιών καταγράφηκαν και σας τις παραθέτω για επιπλέον συζητήσεις στο σπίτι με τα παιδιά σας.

Ειρήνη, Αλίκη, Ράνια, Ματιάνα: To κουτάβι νιώθει μοναξιά γιατί δεν έχει φίλους, θέλει να παίξει με τους φίλους του αλλά δεν έχει, γιατί θέλει παρέα.

Κωνσταντίνα, Νίκος Π., Νικόλας: Το κουταβάκι νιώθει μοναξιά γιατί δεν έχει τη μανούλα του και πεινάει, γιατί ήθελε να φάει φαγητό μόλις γεννήθηκε και θέλει τη μαμά, γιατί διψάει και δεν είναι εκεί η μαμά με τον μπαμπά για να του δώσουν.

Οι υπόλοιπες απαντήσεις είναι όλες σχετικές με τον αποχωρισμό των γονέων από τα παιδιά τους.

Κατ.Πλ.: Νιώθει μόνο γιατί δεν έχει τους γονείς του.

Κων.Μ.: Του λείπει η μαμά του.

Όλγα: Θέλει τη μαμά του.

Νίκος: Μόλις γεννήθηκε και οι γονείς του δεν είναι εκεί.

Θοδωρής: Δεν έχει πολλά παιχνίδια και θέλει να τον ζεστάνουν οι γονείς του.

Κων.Β.: Πήγαν στη δουλειά η μαμά και ο μπαμπάς και νιώθει μόνο.

Αμέλια: Οι γονείς του το άφησαν μόνο του στο σπίτι.

Μαρία: Νιώθει μοναξιά γιατι δεν έχει τη μαμά του.

Παναγιώτης: Θέλει τους γονείς του αλλά αυτοί είναι στη δουλειά.

Νικολέτα: Οι γονείς του πήγαν στη δουλειά.

Κατ. Πρ.: Το κουταβάκι νομίζει πως δεν έχει γονείς και κλαίει. 

Ακούστηκαν οι απόψεις όλων των παιδιών και στη συνέχεια διαβάσαμε το παραμύθι για να διαπιστώσουμε τον πραγματικό λόγο που ένιωθε μοναξιά το κουταβάκι μας. Το βιβλίο περιγράφει το μικρό σκυλάκι μόνο του, λυπημένο και μελαγχολικό σε όλες τις καθημερινές δραστηριότητες του. Αυτό όμως αλλάζει όταν αποφασίζει να πάει στο δάσος και να βρει φίλους. Το υπόλοιπο βιβλίο έχει εικόνες από τις δραστηριότητες που μοιράζονται όλοι μαζί οι φίλοι, τα χαμόγελα και τα παιχνίδια τους. Το κουτάβι ποτέ ξανά δεν ένιωσε μόνο του γιατί είχε τους φίλους του. 

Η συζήτηση που ακολούθησε με το τέλος της ανάγνωσης ήταν να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας πόσα πράγματα κάνουμε όλοι μαζί στο σχολείο με τους φίλους μας. Όλα τα παιδιά ανέφεραν από μια δραστηριότητα που έκαναν με τους φίλους τους. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι εμείς στο σχολείο μας δεν είναι δυνατόν να νιώθουμε μόνοι γιατί πάντα είμαστε ανάμεσα στους φίλους μας και όσον αφορά την μανούλα και τον μπαμπά που μας λείπουν....εεεε αυτοί πάνε στη δουλίτσα τους, είναι υποχρεωμένοι, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Μετά τη δουλειά όμως είμαστε όλοι μαζί να μοιραζόμαστε ωραίες στιγμές, όπως ακριβώς κάνουμε το πρωί με τους φίλους μας. 

Η αφίσα μας

 

               Τα αρκουδάκια μας (ζωγραφική με πινέλα και τέμπερα, χαρτοκοπτική)

Νέα δράση ξεκινά...."Το καφάσι της ζωής μου" από σπίτι σε σπίτι γυρνά.

Ένα πλαστικό καφάσι, το οποίο ντύθηκε και στολίστηκε ευπρεπώς, από σήμερα μπήκε στην κληρωτίδα για το ποιος μαθητής θα το πάρει στο σπίτι του.

Τα κλάματα της προσαρμογής των προνηπιών και οι απαντήσεις των νέων μικρών μου φίλων, σε συζητήσεις που κάνουμε, ότι είναι ακόμα μικρά σε ηλικία (και δεν μπορούν να ντυθούν, να φάνε, να ζωγραφίσουν, να γράψουν, να κόψουν κ.α.), μου έδωσε την αφορμή να ξεκινήσω τη δράση. 

Κάθε Τρίτη και Παρασκευή θα γίνεται η κλήρωση και το καφάσι θα πηγαίνει στο σπίτι νέου μαθητή και θα γεμίζει με αγαπημένα αντικείμενα του. 

Αγαπητοί γονείς, θα ήθελα, το καφάσι να περιλαμβάνει "όλα" αυτά που θα σας ζητήσει το παιδί για να τα παρουσιάσει στους φίλους του. Επιτρέπεται μόνο ένα παιχνίδι, για να επεκταθούμε και σε άλλα αντικείμενα. Επιπλέον, ζητάμε αντικείμενα που χρησιμοποιούσε, ακόμα και ως μωρό, προκειμένου να τονίσουμε τη διαφορά ηλικίας, να τονώσουμε την αυτοπεποίθηση του και να τα βοηθήσουμε να προσαρμοστούν στη νέα καθημερινότητα της ζωής τους, που ονομάζεται ΣΧΟΛΕΙΟ.

Κάθε μαθητής θα παρουσιάζει τον εαυτό του, μέσα από αυτά τα αντικείμενα και στο τέλος της παρουσίασης θα βραβεύεται.

Οι κλήροι με τα ονόματα των μαθητών ετοιμάστηκαν από τα ίδια τα παιδιά. Έγραψαν τα ονόματα τους, παίξαμε και κάποια παιχνίδια και στην συνέχεια τους βάλαμε όλους στο μαγικό κόκκινο κουτί, το οποίο ξέχασα όμως να φωτογραφίσω😏.

Οι κάρτες των παιδιών σκορπίστηκαν στο πάτωμα και κλήθηκαν να τις βρουν και να τις πάρουν. Στη συνέχεια έπρεπε να τοποθετήσουν τις κάρτες τους σε μια κάθετη γραμμή και μετά σε μία οριζόντια. Ακολούθως έπρεπε να αναζητήσουν τη κάρτα του ονόματος τους, αυτή που είναι τυπωμένα τα γράμματα από τον υπολογιστή και να την κάνουν ζευγαράκι με τη δική τους χειρόγραφη κάρτα.

Παιχνίδια με τα ονόματα συνεχόμενα μέχρι τη στιγμή που μάθαμε πως να διπλώνουμε τα χαρτιά μας και τα τοποθετήσαμε μέσα στο κόκκινο κουτί. Το κουνήσαμε, το φυσήξαμε , το χορέψαμε το κουτί με τους ψήφους και κάναμε τη κλήρωση.

Ανυπομονούμε πλέον να ξεκινήσουν οι παρουσιάσεις!!!!