Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

"Ένας πιγκουίνος, όχι και τόσο τέλειος"


Πριν διαβάσουμε το νέο μας βιβλίο αναρωτηθήκαμε για ποιον λόγο ο ήρωας δεν ένιωθε τόσο τέλειος.
Σας παραθέτω τις ιδέες των μαθητών μου.

- Είναι διαφορετικός. Του αρέσει η ζέστη.
-Δεν κάνει καλά άλματα.
-Δεν έχει ίδια χρώματα με τους άλλους πιγκουίνους. Ο ίδιος είναι κόκκινος, κίτρινος και μοβ.
-Δεν μπορεί να τσουλήσει με τη κοιλιά.
-Μιλάει άσχημα και οι άλλοι δεν τον θέλουν στη παρέα τους.
-Δεν είναι καθαρός γιατί δεν κάνει μπάνιο.
-Δέρνει τους άλλους.
-Δεν του αρέσουν τα ψάρια. Τρώει μόνο καλαμάρια.
-Δεν έχει χέρια και πόδια.
-Δεν έχει γονείς.

Τελικά διαβάζοντας το βιβλίο, διαπιστώσαμε ότι ο ήρωας μας ήταν ένα μεγάλο, όχι και τόσο καθαρό, πειραχτήρι για όλους. Η συμπεριφορά του ήταν η αιτία που απομακρύνθηκε από τους φίλους του. Αυτό όμως παραλίγο να του στοιχίσει την ίδια του τη ζωή.
Η ιστορία μας βέβαια έχει αίσιο τέλος, αφού οι άλλοι πιγκουίνοι, αναζητώντας τον Οδυσσέα του χαρίζουν την πιο ζεστή τους αγκαλιά και τον ξαναδέχονται πίσω στις ζωές τους. 

Είχα κρατήσει και μια ερώτηση προς τα παιδιά, για μετά το τέλος της ανάγνωσης. 
Ποιους θα αγκαλιάζατε εσείς, τόσο σφικτά, έτσι ώστε να τους κάνετε να νιώσουν καλύτερα?

Τα νηπιάκια μου απάντησαν:
-Kάποιον που πονάει.
-Κάποιον που κλαίει.
Κάποιον που στεναχωριέται.
-Κάποιον που έχει χτυπήσει.
-Κάποιον που δεν τον παίζουν οι άλλοι.
-Όταν κάποιος δεν έχει φίλους.
-Κάποιον που δεν τον αγαπάνε οι άλλοι.
Κάποιον που δεν έχει μαμά και μπαμπά.
-Κάποιον που δεν έχει σπίτι να μείνει.
-Έναν νέο γείτονα.




Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Χειμώνας, κρύο, παγωνιά. Φτιάχνουμε φωλίτσες για τα μικρά πουλιά!!!

Πουλάκι του χειμώνα 
(Μιχαήλ Δ. Στασινόπουλος)
Μες στο κρύο, έξω απ’ το σπίτι,
ξένο πέταξε σπουργίτι.
Φύλλο, σπόρος πουθενά,
πώς κρυώνει και πεινά!
Το παράθυρο θ’ ανοίξω
δυο σπυράκια να του ρίξω.
–Έλα μέσα δω, πουλί,
ζεστασιά θα βρεις πολλή.
Δεν ακούει, μόνο τσιμπάει
δυο σπυράκια και πετάει.
–Ταξιδιάρικο πουλί,
πέταξε, ώρα σου καλή.

Το παγωμένο πουλάκι
Χάρης Σακελλαρίου
Έξω πέφτει χιόνι κι είναι παγωνιά
κι όλοι μαζευτήκαν στη ζεστή γωνιά.
Άσπρισαν οι δρόμοι, στρώθηκε η αυλή
κι ο βοριάς σφυρίζει, τώρα πιο πολύ.
Στο παράθυρό μας στέκει ένα πουλί
και χτυπά το τζάμι και παρακαλεί:
-Πάρτε με κοντά σας, για να ζεσταθώ.
Τρέμω το καημένο κι έξω θα χαθώ.
-Έλα ‘δω, πουλάκι, για να ζεσταθείς,
όλοι σ’ αγαπούμε. Μη μας φοβηθείς.
Από το ψωμί μας ψίχουλα να φας
κι όταν βγει ο ήλιος λεύτερο πετάς.



Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Ένας ο ήλιος, μια η Γη, ένα το φεγγάρι.

 Γιορτάσαμε την αλλαγή του χρόνου και η συνέχεια των δραστηριοτήτων που θα ασχοληθούμε θα είναι σχετικές με το ηλιακό μας σύστημα και το διάστημα γενικότερα. 



Διαβάσαμε την παραπάνω ιστορία προκειμένου να αντιληφθούμε την κίνηση του πλανήτη μας αλλά και το χρονικό διάστημα που χρειάζεται για να κάνει μια περιφορά γύρω από τον ήλιο. Δραματοποιήσαμε την κίνηση της Γης για να γίνει καλύτερα κατανοητό. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι όταν η Ελλάδα κοιτάζει τον Ήλιο, έχουμε μέρα , όταν είναι γυρισμένη πλάτη, έχουμε νύχτα. Ακούγοντας, αναλύοντας και παίζοντας όλα αυτά που περιγράφονται στην ιστορία του Πάρη και του Έκτορα, μάθαμε και για το φεγγάρι και τα άλλα αστέρια.

Ακολούθησε η προσεχτική ακρόαση του τραγουδιού 

Ένας Ήλιος, μια Γη, ένα Φεγγάρι.  

Το ακούσαμε και προσπαθήσαμε να οπτικοποιήσουμε τους στίχους του. Για να το πετύχουμε, χωριστήκαμε σε τρεις ομάδες. Νομίζω κάτι καταφέραμε!!!